Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Ορφέας και Ευρυδίκη


-Υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από εδώ μέσα ζωντανοί, 
ψιθύρισε η Ευρυδίκη σκύβοντας στο αφτί του Ορφέα.

Και του έδωσε ένα καθρεφτάκι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σήμερα το πρωί ξύπνησα ανακουφισμένος. Ξαφνικά μέσα από το μυαλό μου είχε ξεπηδήσει το αντίδοτο στο μύθο. Άνοιξα τα μάτια και, αυτόματα σχεδόν, ψιθύρισα τα παραπάνω λόγια. Όταν συνειδητοποίησα τι είχα πει, χαμογέλασα. Ο πανάρχαιος μύθος είχε βρει την έξοδό του, τη λύτρωση, την κάθαρση. Από τότε που θυμάμαι να πρωτοδιάβασα την ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης, πολύ παιδί ακόμα, με στοίχειωνε το άδοξο τέλος της. Κάθε φορά νόμιζα πως κάτι θα αλλάξει και ο Ορφέας θα προλάβει, θα τα καταφέρει να αντισταθεί να κοιτάξει πίσω του. Να στρέψει το κεφάλι και να αντικρίσει το Χάος. Ποτέ δεν συνέβη. Ο Ορφέας δεν σώθηκε ποτέ. Και μαζί του χάθηκε και η Ευρυδίκη. Οι δυο νέοι ήταν γραφτό να μην ζήσουν την αγάπη τους. Για μένα όμως αυτό το φινάλε συγκρουόταν με την κοσμοθεωρία και την ευαισθησία μου... Και -σαν να μην έφτανε αυτό- από την εφηβεία μου μέχρι και σήμερα έχω κυριολεκτικά εμμονή με την "Ευρυδίκη" του Μάνου Χατζιδάκι από τους Δεκαπέντε Εσπερινούς. Είναι μια μελωδία που δεν εγκατέλειψα ποτέ στη ζωή μου και σχεδόν δεν υπάρχει φορά που θα πιάσω την κιθάρα στα χέρια μου και δεν θα την αναζητήσω πάνω στις χορδές. Αυτόματα κι εμμονικά. Λες και έχει περάσει στο αίμα μου. "Πώς σε λένε;" "Ορφέα." "Κι εμένα Ευρυδίκη". Σήμερα το πρωί ένιωσα ότι τα διόρθωσα όλα. Σήμερα το πρωί ένιωσα ότι τους ένωσα.

1 σχόλιο:

Lila Lilak είπε...

Πολύ όμορφο..