Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Πρόλογος


Δεν ήλθε κανείς κι απόψε. Όλοι έμειναν στις θέσεις τους. Όλοι έμειναν εκεί που τους όρισε η μοίρα. Εγώ όμως, για μια ακόμη φορά, τους μάζεψα όλους στο όνειρό μου. Κι εκείνοι, στερημένοι από ζωή, κάνανε πάρτι, στήσανε γιορτή.

«Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος να μαζευτούμε», μου είχαν πει την πρώτη νύχτα που τους αντίκρισα - κάπως απροσδόκητα είναι η αλήθεια. Ούτε που μπορούσα να διανοηθώ πως ήταν εκεί όλον αυτόν τον καιρό και με περίμεναν. Άλλος δυο, άλλος δέκα, άλλος είκοσι κι άλλος τριάντα χρόνια. Τι είναι άλλωστε τα χρόνια για αυτούς; Τίποτα. Η αιωνιότητα της Αλίκης, που μπορεί να κρατήσει και ένα μόνο δευτερόλεπτο. Και ήταν, θέλω να πω είναι πάντα, όποτε συναντιόμαστε, ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Λες και πέρασε μόνο ένα δευτερόλεπτο για αυτούς.

Ξέρω πολύ καλά πως κάθε βράδυ είναι εκεί και με περιμένουν. Περιμένουν να κοιμηθώ και μετά να πάρω στο όνειρό μου εκείνο το δρόμο που βγάζει στη γειτονιά τους, στη δική μου, στην παιδική μου γειτονιά. Και όταν αρχίσω να πλησιάζω, τότε στέλνουν τις μυρωδιές εκείνες που με αιχμαλώτιζαν, παιδί ακόμα, στην πόλη του θεσσαλικού κάμπου: της καμένης καλαμιάς του καλοκαιριού, του βρεγμένου χώματος του φθινοπώρου και της χειμωνιάτικης παγωνιάς. Τις μυρωδιές που θα μπορούσα να αναγνωρίσω ανάμεσα σε χιλιάδες.

Και με μαγεύουν. Σιγά-σιγά στρέφουν τα βλέμματά τους επάνω μου. Εκείνα τα ίδια βλέμματα που γνώρισα κάποτε και αργότερα έχασα και ξέχασα. Εκείνα τα βλέμματα που πλέον έχουν απομείνει μόνο ως αίσθηση και τίποτα παραπάνω. Χωρίς περίγραμμα και μορφή. Άυλες υπάρξεις μιας άλλης διάστασης. Με κοιτάζουν μέσα απ' το χρόνο και έχω την αίσθηση ότι κοιτάζω ανάποδα μέσα από κιάλια. Μακρινές - τόσο μακρινές που γίνονται μικροσκοπικές έως σχεδόν ανεπαίσθητες. Αλλά που την ίδια στιγμή είμαι σίγουρος πως αν απλώσω το χέρι μου θα τις «πιάσω». Με τραβάνε προς το μέρος τους. Σα ρουφήχτρα, σαν δίνη του ποταμού. Και το πάρτι ξεκινά. Η αυλαία ανοίγει.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η μουσική είναι το Part 8a από το έργο EQUINOXE του Jean Michel Jarre.

1 σχόλιο:

Lila Lilak είπε...

"Η αιωνιότητα της Αλίκης.." μόλις διάβασα το κείμενο σου, αφού είχα ήδη γράψει κάτι για κείνη.. Σύμπτωση; Ή μήπως σύναξη, στον 'μή τόπο'..
(όμορφο..)