Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Κωνσταντίνος Καβάφης - Θάλασσα του πρωιού

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· 

όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.


Ένας τρισμέγιστος ποιητής. Μια φλογισμένη ψυχή που έκαιγε και καιγόταν ταυτόχρονα. Μια ερεθισμένη ματιά στον κόσμο και μια πυρακτωμένη πορεία ζωής. 
Ακολουθεί η μελοποίηση του ποιήματος από τον Δήμο Μούτση με την υπέροχη, υποβλητική και ευαίσθητη ερμηνεία του Χρήστου Λεττονού. Έργο "Τετραλογία" (1975). 
Άλλες στιγμές σπαρακτικός και άλλες επικός, ο Δήμος Μούτσης ενώνεται σχεδόν υπερκόσμια με τον Μεγάλο Αλεξανδρινό.

 

Η ποίηση δεν αντέχει σε σχόλια. Δεν αναλύεται. Συμφωνείται με σιωπηλές ματιές και ψυχές ανοιχτές διάπλατα. Εξάλλου, ο Αλεξανδρινός βρίσκεται στο πάνθεο των μεγαλύτερων - διαχρονικά και παγκόσμια - ποιητών. 
Αλλά, ενοχλούσε. Και τα "βραβεία" τα έλαβαν άλλοι. Δεν πειράζει. Δεν έζησε για βραβεία -αστεία πράγματα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεν γίνεται να γράψω περισσότερα για τον Κωνσταντίνο Καβάφη. 
Δεν μπορώ. Δεν γίνεται. 
Είναι τόσο ξεκάθαρος, σχεδόν διάφανος.

1 σχόλιο:

Lila Lilak είπε...

Έτσι ακριβώς.. Δεν έζησε για βραβεία. Αστεία πράγματα.. Μέγας, γι αυτό και ενοχλούσε τόσο..