Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Για να δούμε...

 

Ακούω το More των Pink Floyd 

 

Σήμερα λοιπόν πήρα την απόφαση να ανοίξω άλλη μια πόρτα. 

Είναι περίεργη, πρωτόγνωρη και ταυτόχρονα πολύ γοητευτική η αίσθηση πως ό,τι γράφεις "δημοσιεύεται" αυτόματα... 

 

Νιώθεις πως γράφεις το παλιό, καλό ημερολόγιο, αλλά το γράφεις στη μέση της πλατείας του κόσμου, με ανοιχτές διάπλατα τις τεράστιες σελίδες του.


Έχει κρύο - ο χειμώνας είναι πια εδώ. Άργησε κάπως φέτος. 
Καλύτερα. Όλοι αυτό λέγαμε. Εκεί που έφτασε η τιμή του πετρελαίου, αν τα κρύα είχαν πιάσει από νωρίς, θα ήταν ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα για την τσέπη μας.

Η κατάσταση στη χώρα είναι τραγική. Σε όλα τα επίπεδα. Κυρίως όμως επειδή τίποτα δεν είναι όπως παλιότερα. Εκτός από το καθαρά πρακτικό επίπεδο, η νέα κατάσταση απαιτεί την άμεση και απότομη προσαρμογή σε συνθήκες που είχαν να εμφανιστούν αρκετές δεκαετίες, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει "ξεχαστεί" σε μια άλλη πραγματικότητα. Που τελικά αποδείχθηκε αστήριχτη, χωρίς έρμα και υπόβαθρο.

Και αυτό είναι το δυσκολότερο. Να ξεκολλήσεις από τη συνήθεια - από τη συντήρηση. Δεν έχει σημασία αν η λέξη "συντήρηση" στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά σε υψηλότερα βιοτικά επίπεδα. Όχι. Γιατί εδώ ακριβώς θα φανεί η ευελιξία και τελικά η ικανότητα μιας κοινωνίας, ενός λαού, να προσαρμόζεται σε νέα δεδομένα διδασκόμενη από τα "λάθη" της.

Βλέπω τη συνεχή χρήση των εισαγωγικών στις λέξεις και διαπιστώνω πως αυτό γίνεται γιατί σ' αυτή τη χώρα όλες οι λέξεις έχασαν το νόημά τους στο πέρασμα των χρόνων... Όλα χρειάζονται προσδιορισμό και ορισμό από την αρχή. 
Όταν αυτό γίνεται από ανάγκη και εκτροχιασμό τότε, πράγματι, μιλάμε για τραγωδία. Αλλιώς θα μιλούσαμε για εξέλιξη.

Δεν πρόκειται για θέμα αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας. Πρόκειται για απλή και ρεαλιστική καταγραφή της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που η κοινωνία βιώνει εδώ και τριάντα οκτώ χρόνια. Από την πρώτη μέρα της πτώσης της δικτατορίας - το τελευταίο ιστορικά κομβικό σημείο για τη χώρα στον εικοστό αιώνα. 

Το προηγούμενο ήταν η Συμφωνία της Βάρκιζας. 

Αλλά για τη σημαντικότητα αυτών των δυο ιστορικών στιγμών θα πούμε κάποια άλλη στιγμή. Όπως και για την ιστορική ευθύνη του Ανδρέα Παπανδρέου.     

1 σχόλιο:

Vasiliki είπε...

Καλοτάξιδο το blog.. Πικρές αλήθειες..