Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Είκοσι μία μέρες μετά


Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Αλλά δεν φοβάμαι πια.
Αφού το έκανε η Ελένη, μπορώ κι εγώ.
Και... πού ξέρεις;...


Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

Οι Ιππείς της Πύλου - Νίκου Καλογερόπουλου (απόσπασμα)


Τηλέμαχος:   Ό,τι μπορούμε κάνουμε, αδερφέ...
Mύρων:        Τηλέμαχε, ό,τι μπορούνε κάνουνε όλοι.
Eυήμερος:    Δε νομίζω. Άμα κάναμε όλοι αυτό που μπορούσαμε, ο κόσμος θα 'ταν
                   αλλιώς.

 ...και ο φίλος μου ο Νίκος μάς άφησε για άλλη μια φορά ξεκρέμαστους να ψάχνουμε ο καθένας να βρούμε τη δική του αλήθεια, τον δικό του "ήρωα".

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

Το δηλητήριο της εγκυμοσύνης και το Πέταγμα

Σήμερα Πανσέληνος του συναισθηματικού μου κόσμου.
Με τις σκέψεις μου στην Ελένη και στην Ειρήνη


Όταν κάποια στιγμή, αφού είχα προχωρήσει πολύ με την ψυχανάλυση μέσα στα χρόνια, η γυναίκα που με γέννησε παραδέχτηκε ότι την περίοδο της εγκυμοσύνης της σε μένα ήταν γεμάτη τοξικότητα και δυσφορία και η σχέση της με τον πατέρα μου ήταν σε φρικτά επίπεδα, γεμάτη ομηρικούς καυγάδες, οργή και -ίσως- αισθήματα πλήρους απόρριψης ή και "μίσους" για εκείνον (δικά της λόγια), τότε άρχισα να καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο τον εαυτό μου. Κατάλαβα γιατί αρνιόμουν πεισματικά να βγω στον κόσμο την ώρα του τοκετού.

Είναι σίγουρο πως για εννιά μήνες κατάπινα και τρεφόμουν με το δηλητήριο που με πότιζε σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της σε μένα. Όπως είναι σίγουρο ότι άκουγα όλους εκείνους τους καυγάδες και τις τρομακτικές συγκρούσεις, οι οποίες συνεχίστηκαν και αφού τελικά κατάφεραν να με τραβήξουν με τους εξολκείς από την μήτρα της. Για πολλά-πολλά χρόνια βρισκόμουν και μεγάλωνα ανάμεσα σε δυο πυρά. Σε δυο ανθρώπους που δεν επικοινώνησαν ποτέ. Κατάφεραν και με έβγαλαν από τη μήτρα της αφού με σακάτεψαν λίγο σωματικά για πάντα.

Μου χρειάστηκαν 45 χρόνια μέχρι να οδηγηθώ τελικά στην πόρτα του ψυχαναλυτή και αφού πρώτα είχα περάσει τα πάνδεινα σε ψυχικό, συναισθηματικό και σωματικό επίπεδο όλα εκείνα τα χρόνια. Αφού ρίσκαρα αρκετές φορές την ίδια μου τη ζωή, ζώντας στα όρια και προκαλώντας την μοίρα μου. Με αλκοόλ, με ταχύτητα, με ουσίες, με ζωή χωρίς φραγμούς.

Φαίνεται, όμως, πως τελικά ή δεν ήμουν αρκετά προκλητικός ή το προσωπικό μου στίγμα, που είχε χαθεί μέσα στα σκοτάδια των γεννητόρων μου, ήταν πολύ δυνατό και φωτεινό και ζητούσε να ανέβει σ' εκείνο το κομματάκι γαλανού ουρανού που ονειρευόταν και φαντασιωνόταν από παιδί. Και τα κατάφερε. Αφήνοντάς τους όλους πίσω.

Τους κατανόησα. Τους συμπόνεσα γιατί έζησαν φυλακισμένοι στους εαυτούς τους, βαθιά δυστυχισμένοι μεταξύ τους, και επειδή πορεύτηκαν προς τον θάνατο γεμάτοι -μάλλον- κυρίαρχο τρόμο.

Αλλά τους άφησα πίσω μου.

Και κάθε μέρα πια ζω ολοένα και πιο ελεύθερος, ελαφρύς και πλήρης. Επειδή νιώθω πουλί που πετά πολύ ψηλά και μπορεί και βλέπει τα πάντα. Ακόμη και με την παραμικρή και ελάχιστη λεπτομέρεια -παρά το μεγάλο ύψος.


Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2020

Πόσο πίσω ακόμα;


Πόσο πίσω ακόμα θα κρατάει τον κόσμο ο Χριστιανισμός; Και πόσο φόβο και άγνοια θα σπέρνει ακόμα στις καρδιές των ανθρώπων; Το "φαινόμενο" τείνει πια να γίνει όπως εκείνο του Μωαμεθανισμού, που κρατάει σκόπιμα τους ανθρώπους αμόρφωτους, με κλειστά τα μέσα παγκόσμιας δικτύωσης, χωρίς αντικειμενική πληροφόρηση, μόνο και μόνο για να διατηρήσει τον έλεγχό του επάνω τους.

Δεν πιστεύω σε όσα διαβάζω αυτές τις μέρες. Από τη μιά, η υπουργός βάζει απ' το παράθυρο παραθρησκευτικές οργανώσεις -και μόλις την ξεφωνίζουν τα συμμαζεύει άρον-άρον- και από την άλλη βγαίνει ο επικεφαλής της ντόπιας Εκκλησίας, ο Ιερώνυμος, και αποκαλεί την Εύα "αθλία" (για να έχει όλο το "άλλοθι" να αποκαλέσει μετά την Παναγία "αγία" κ.λπ., κ.λπ...). ΟΡΕ, ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ; Δηλαδή, η φυσιολογική σύλληψη του ανθρώπου καθιστά την γυναίκα αθλία, ενώ ο "κρίνος" την καθιστά ζητούμενο και αγία. Ή αλλιώς: όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες. Αφού αυτό είναι το μήνυμα που περνά στα αθώα και ανεπεξέργαστα ακόμη μυαλουδάκια και στις ψυχές αγοριών και κοριτσιών. Και το θέμα ΔΕΝ σηκώνει επεξηγήσεις, υποσημειώσεις και αστερίσκους. Έτσι ακριβώς φτάνει το μήνυμα στα μικρά παιδιά. Τελεία και παύλα. Αλλά, βέβαια, αυτοί οι ανόητοι -και ψυχικά διεστραμμένοι και ανώμαλοι- Χριστιανοί θα σκαρφιστούν για άλλη μια φορά ένα κάρο σοφιστείες...

Τι άθλιοι και φοβικοί τύποι.

Πόσο κρίμα για το ανθρώπινο είδος, που θα μπορούσε να έχει κατακτήσει μεγάλες αλήθειες.

Το πιο ωραίο της ζωής μου ταξείδιον V


Η ζωή δεν έχει κανένα εγγενές νόημα. Καθένας που εμφανίζεται και διαστασιοποιείται εδώ, σ' αυτό που ονομάζουμε "ζωή" και "κόσμος", καλείται να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του.

Το ταξίδι μπορεί να έχει πολλές μορφές, πολλούς προορισμούς, πολλες "Ιθάκες". Ανάμεσα λοιπόν στα διάφορα είδη ταξιδιού, το θεραπευτικό ταξίδι έχει ως στόχο να μας συμφιλιώσει με τον εαυτό μας και την υπαρξιακή μοναξιά μας έτσι ώστε να καταλάβουμε όσο καλύτερα γίνεται ποιοι είμαστε και ποιοι υπήρξαμε και οι επιλογές μας να μην γίνονται μόνο από αναπόφευκτη ανάγκη (κάθε είδους, μορφής και προέλευσης).

Αν και πιστεύω πια πως η ζωή παρέχει ταυτόχρονα και το απόλυτο εργαλείο για όλα αυτά: την άνευ όρων Αγάπη.

Α, και μην με ρωτήσετε ούτε να αναρωτηθείτε ποτέ ΓΙΑΤΙ γίνονται όλα αυτά.
Δεν υπάρχει απάντηση. Και ούτε θα βρεθεί ποτέ. Οι ν-4 διαστάσεις που προβλέπονται από τα Μαθηματικά -και που εκεί μέσα κρύβονται όλες οι απαντήσεις- θα παραμείνουν άγνωστες.  

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

Έργα και ημέρες της Χούντας -αλλά και κάθε "χούντας"

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974
του Βασίλη Ραφαηλίδη



Πράγματα και πρακτικές καθημερινές και διαχρονικές. Ο κάθε φασισμός -εθνικιστικός, συγγραφικός, θρησκευτικός, πολιτικός- εκεί στοχεύει. Στο συναίσθημα. Το οποίο εκποιεί και το υποβιβάζει στα σκοτεινότερα και ταπεινότερα υπόγεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: τα καθεστώτα και οι πάσης μορφής εξουσίες εξακολουθούν να διατηρούν -αλλά και να ενισχύουν- τη δύναμή τους ενώ το πόπολο σέρνεται έρμαιο των κάθε λογής σκιντζήδων και αυτόκλητων (ή...θεόπνευστων) "εξομολογητών" μπας και αναρρώσει ψυχικά (γιατί για διανοητική και υπαρξιακή ανάρρωση ας μην συζητάμε καλύτερα...).