Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Niccolo Paganini - Caprice No. 24 / Jascha Heifetz


Είναι ένα από τα ομορφότερα και πληρέστερα πράγματα που έχω ακούσει στη ζωή μου. Και, φυσικά, το βιολί του Heifetz...

Δεν χωράνε κουβέντες. Ούτε κριτικές, ούτε αναλύσεις.

Στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος αγγίζει τα όριά του σε κάθε επίπεδο -ορατό και αόρατο.



Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Fleetwood Mac - The Chain



Από μια πραγματικά πολύ σπουδαία δουλειά που είχα την τύχη να ακούσω από πολύ νωρίς -λίγο αφότου κυκλοφόρησε, αφού είχα έναν φίλο που είχε πάρε-δώσε με την Αμερική. Μια δουλειά γεμάτη -κυριολεκτικά- επικά τραγούδια, που μόνο τραγούδια δεν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις, αλλά δημιουργίες. Πολλές αλήθειες μέσα τους. Πολλές. 

The Chain

Listen to the wind blow
Watch the sun rise
Running in the shadows
Damn your love
Damn your lies
 
And if you don't love me now
You will never love me again
I can still hear you saying
You would never break the chain

Listen to the wind blow
Down comes the night
Running in the shadows
Damn your love
Damn your lies

 Break the silence
Damn the dark
Damn the light

 And if you don't love me now
You will never love me again
I can still hear you saying
You would never break the chain

Chain, keep us together
Running in the shadows



Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Μάνος Χατζιδάκις / Clifton Nivison - Dedication



Dedication

Feels like I'm getting older
I'm not afraid
although I'm worlds apart from yesterday
and yet I can't believe,
I'm old enough today
to be in love and feel in love
and see if love is the way

I don't need fancy places
to spend the time
I'm happy just to be here
with you tonight
and yet I'm not so sure
the time is really right
to be in love and feel in love
and see if love is all right

And you will sing
as long as there's a song
the feeling's never gone
it was the first time to be in love

Maybe tomorrow I'll never sing again
but I'll remember when
it was the first time to be in love...

The picture's slowly fading
and now it's gone
the letters we remember are old and torn
and although the time has passed
the memory lingers on
to be in love and feel in love
and know when love is gone

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Μαρόκο, καλοκαίρι 1998


Πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια ταξίδεψα στο Μαρόκο. Για είκοσι τρεις μέρες, μαζί με την τότε σύντροφό μου. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Καζαμπλάνκα μέσω Μάλτας. Μόλις φτάσαμε, νοικιάσαμε αυτοκίνητο και το επιστρέψαμε στο αεροδρόμιο μετά από είκοσι τρεις μέρες, αφού πρώτα ταξιδέψαμε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας παρέα μόνο με το οδηγό της Lonely Planet. Μέναμε σε μικρούς ξενώνες ή σε δωμάτια, που τα βρίσκαμε επί τόπου μόλις φτάναμε κάπου. Τα ξενοδοχεία ήταν ακριβά και έπρεπε να εξοικονομούμε χρήματα για να παρατείνουμε το ταξίδι μας. Τις νύχτες πλέναμε τα σεντόνια μας και τα απλώναμε μέσα στο δωμάτιο για να στεγνώσουν. Βλέπαμε το νερό να εξατμίζεται -τόση ζέστη είχε. Ζήσαμε θερμοκρασίες αρκετά πάνω από πενήντα βαθμούς. Τρώγαμε τα πάντα -ό,τι έτρωγαν και οι ντόπιοι. Ήταν μαγικά. Ήταν το ταξίδι της ζωής μου. Δεν γίνεται να περιγράψω τι εμπειρίες είχαμε. Δεν χωράνε εδώ. Ερωτεύθηκα τη χώρα, τους ανθρώπους και τα μέρη της. Γνώρισα και την ομορφότερη πόλη που έχω δει ποτέ μου. Την Essaouira, στις ακτές του Ατλαντικού. Γυρίσαμε γεμάτοι άμμο, μέσα κι έξω. Μαυρισμένοι και γελαστοί, θυμίζοντας μάλλον Μαροκινούς παρά Έλληνες.



Στη μετάβαση των Ελληνιστικών χρόνων

Όταν έφυγε ο παλιός κόσμος, αφού δεν μπορούσε πια να αντέξει στα ζητούμενα της νέας εποχής που άρχιζε να ανατέλλει στη διάρκεια των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων, οι άνθρωποι αναζητησαν νέες αξίες. Νέους θεούς, νέες αρχές και νέα κοινωνικά συστήματα.

Για παράδειγμα, στον τομέα της υγείας και της ίασης, ο Ασκληπιός αντικαταστάθηκε από τους Άγιους Ανάργυρους. Στην ουσία πρόκειται για τους ίδιους θεούς. Τα νέα ιερά, οι νέοι ναοί, χτίστηκαν πάνω στα ερείπια των προηγούμενων -αφού βέβαια αυτά πρώτα γκρεμίζονταν από τους οπαδούς της εκάστοτε νέας θρησκείας. Οι πηγές των "ιερών" νερών, που χρησιμοποιούνταν για ίαση κατά τους αρχαίους χρόνους από τους τότε ιερείς, έγιναν κτήμα των νέων θρησκειών -στη συγκεκριμένη περίπτωση του Χριστιανισμού-, που τα χρησιμοποίησαν και, σε πολλές περιπτώσεις, τα χρησιμοποιούν ακόμη ως τις μέρες μας ως "αγίασμα". Γνήσιος παγανισμός, ό,τι είναι όλες οι θρησκείες δηλαδή. Κλασικό παράδειγμα η περίπτωση των "ιερών" νερών του βράχου της Ακρόπολης στην Αθήνα.

http://www.mixanitouxronou.gr/i-agnosti-spilia-tis-akropolis-pou-egine-therapeftirio-meta-to-megalo-loimo-tis-athinas-pos-ginotan-i-ypnotherapeia-kai-o-rolos-tis-ieras-krinis-i-opoia-egine-agiasma-apo-tous-xristianous/

Ευτυχώς τα νέα μέσα, η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν βοηθήσει τον άνθρωπο να απαγκιστρωθεί από τη στείρα και άγονη θεώρηση των θρησκειών, που το μόνο που κατάφεραν σε αυτόν τον κόσμο ήταν να δημιουργήσουν -και να δημιουργούν- ανελεύθερους ανθρώπους και να προκαλούν πολέμους κάθε είδους στο όνομά τους.  
 

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Ένα ύψιστο δικαίωμα

Ας τον συνοδεύσουμε λοιπόν κι εμείς με τη σειρά μας

Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, και στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του ανθρώπου στη Γη, παραδίδουν τον θάνατό τους στις θρησκείες; Γιατί ένα τέτοιο ύψιστο δικαίωμα να το διαχειρίζονται κάποιοι εντελώς άγνωστοι; Γιατί πρέπει να εμφανίζεται -εντελώς από το πουθενά- ένας ιερέας κάποιας θρησκείας ή αίρεσης, ή ένας μάγος μιας δοξασίας και να αναλαμβάνει απόλυτη εξουσία πάνω στο νεκρό σώμα του ανθρώπου; Με ποιο δικαίωμα; Ποιος το επιτρέπει; Από πού αντλούν αυτό το δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι; Φυσικά και είναι ρητορικά τα ερωτήματα αφού η απάντηση είναι γνωστή στα ελεύθερα πνεύματα.

Πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο βιασμό της "ύπαρξης" (με την ευρύτερη έννοια, συμπεριλαμβάνοντας και την "μη-ύπαρξη"). Κατανοητός βέβαια, αφού ο μέγιστος φόβος του ανθρώπου από τις πρώτες του στιγμές στον πλανήτη είναι ο θάνατός του. Εκεί ακριβώς επένδυσαν και επενδύουν όλοι αυτοί οι άγνωστοι και σκυλεύουν τον νεκρό κλέβοντας αυτές τις μοναδικές στιγμές του.

Μακάρι να έλθει μια μέρα που δεν θα υπάρχουν τέτοιες εξουσίες. Που ο νεκρός θα είναι νεκρός για όλους εκείνους για τους οποίους ήταν ζωντανός όταν ήταν ζωντανός. Για τους δικούς και κοντινούς του, δηλαδή. Χωρίς τα σημερινά πανηγύρια και τις εξάρσεις. Χωρίς όλη αυτή την ανόητη υμνολογία που ακολουθεί αυτές τις εκδηλώσεις. Χωρίς τις χρυσοποίκιλτες πομπές και τους λόγους.

Δεν χρειάζονται πατέρα οι ενήλικες άνθρωποι. Η διαρκής αναζήτηση πατέρα αποτελεί καθήλωση σε εκείνο το στάδιο. Και δεν υπάρχει καμιά εξέλιξη.

Θα έλθει μια τέτοια μέρα. Αν ο άνθρωπος καταφέρει και επιβιώσει ως είδος, το πιθανότερο είναι να έλθει.

Τι καραγκιοζιλίκια. Και πόσος φασισμός. Η πηγή -ίσως- όλων των δεινών σε αυτήν την πορεία επάνω στη Γη.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Στο Μάη του '68

Δεν έχει δρόμο. Είναι όλοι χιλιοπερπατημένοι. Κι εγώ ακόμα ψάχνω -ψάχνω; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πού πάνε; τι λένε; τι σκέφτονται; Τι είναι οι άνθρωποι; Τι; Εγώ δεν κατάλαβα ποτέ. Συνήθισα μόνο. Να είμαι. Όπως όλοι τους. Το τίποτα. Τα πάντα. Το άγνωστο.

Αν είχαν νιώσει κάτι άλλο, ίσως είχαν κάνει κάτι. Ίσως είχαν κάνει επανάσταση. Ενάντια σε όλα. "Το υγιές μας ένσικτο μας έδειχνε πως έπρεπε ν' αρχίσουμε γκρεμίζοντας", όπως λέει ο Κώστας Ταχτσής. Ή, όπως τότε, τον Μάη του '68 στο Παρίσι. ΚΑΤΙ έγινε τότε. Αλλά ήλθε αυτό που οι άνθρωποι λένε "εξουσία", "δύναμη, "συμφέρον", "ισχύς", και τα σάρωσε όλα. Τα έκανε "κέρδος" (έτσι το λένε από αρχαιοτάτων χρόνων) στις τσέπες τους. Τα κατέστρεψε όλα. Έγδυσε τους νέους και τους έστησε μπροστά σε παραμορφωτικούς καθρέφτες. Για να νιώσουν ενοχές, για να πιστέψουν ότι όλο εκείνο ήταν "θνησιγενές", και τελικά, για να αποκαθηλώσουν -πρώτοι οι ίδιοι οι επαναστάτες- τους εαυτούς τους και να υψώσουν "θεούς" στη θέση τους.

Και οι απορίες έμειναν απορίες. Αναπάντητες. Και οι αγωνίες έγιναν πέτρες σκληρές. Αναλλοίωτες. Άλλη μια ευκαιρία -τόσο μεγάλη- είχε χαθεί. Ποιος ξέρει πια αν και πότε θα έλθει άλλη. Εποχές με οράματα. Κι άλλες, βουτηγμένες στη λάσπη.