Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Arthur Koestler

από τους "Υπνοβάτες" ("The Sleepwalkers")

"Η αδράνεια του ανθρώπινου μυαλού και η αντίδραση στην καινοτομία εκδηλώνονται καθαρότερα όχι (όπως θα περίμενε κανείς) στις αμόρφωτες μάζες, που επηρεάζονται γρήγορα έτσι και αιχμαλωτιστεί η φαντασία τους, αλλά στους επαγγελματίες της γνώσης, που έχουν επενδύσει στην παράδοση και το μονοπώλιο της γνώσης. Η καινοτομία είναι ένα δίκοπο μαχαίρι για τις ακαδημαϊκές μετριότητες. Βάζει σε κίνδυνο το αμφίβολο κύρος τους και προκαλεί το βαθύτερο φόβο μήπως γκρεμιστεί το με τόσους κόπους χτισμένο πνευματικό οικοδό­μημα. Από τον Αρίσταρχο μέχρι τον Δαρβίνο και τον Φρόιντ, οι ακαδημαϊκοί υπήρξαν πάντοτε μια κατάρα για τη μεγαλοφυΐα.

...

Μέσα στους αιώνες έχουν παρατάξει μια στερεή και εχθρική φάλαγγα από σχολαστικές μετριότητες. Ήταν αυτοί (κι όχι ο πάπας Παύλος Γ') η απειλή που είχε τρομοκρατήσει τον κληρικό Κοπέρνικο σε ισόβια σιωπή. Στην περίπτωση του Γαλιλαίου αυτή η φάλαγγα έμοιαζε περισσότερο με οπισθοφυλακή. Αλλά με μια οπισθοφυλακή πάντοτε σταθερά ταμπουρωμένη πίσω από ακαδημαϊκές έδρες και άμβωνες ιεροκηρύκων...".

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

Προς την Επανεκκίνηση της Ανθρωπότητας


Η θρησκεία εξακολουθεί να μας καταστρέφει. Λειτουργεί πλέον ως βαμπίρ και απομυζά και τις τελευταίες σταγόνες του ανθρώπινου είδους.

Το ίδιο και ο συντηρητισμός -δύο θεσμοί άρρηκτα συνδεδεμένοι μεταξύ τους στην πορεία του ανθρώπου.

Ήλθε ο καιρός να αποτραβηχτούν στο περιθώριο της ιστορίας και η ανθρωπότητα να κάνει την γενναία επανεκκίνηση που θα την ωθήσει προς το μέλλον και την Αλήθεια.


Είναι συγκλονιστικές οι εποχές που ζούμε. Η Πληροφορική δείχνει επιτέλους να κερδίζει τη "μάχη" απέναντι σε αυτούς τους δύο βρυκόλακες, οι οποίοι φαντάζουν πια εντελώς ανίσχυροι και ευτελισμένοι.

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

Κι όταν


Κι όταν πια δεν φοβάσαι τον θάνατο
Κι όταν πια έχεις δώσει όλες τις μεγάλες απαντήσεις
στα μεγάλα ερωτήματα που σου έκαψαν την ύπαρξη
Κι όταν πια έχεις ξεπεράσει τον γενετήσιο Κέρβερο
που σου ξέσκιζε τα νεφρά μια ζωή
μέσα από δυο μάτια ή πάνω σε δυο κνήμες
με ένα λίκνισμα ή με ένα άρωμα
Κι όταν πια μπορείς να διακρίνεις τις φλούδες του κρεμμυδιού
που σε τύλιγαν και σε φάσκιωναν μια ζωή σφιχτά και πνιγηρά
και μπορείς και τις βγάζεις από πάνω σου μία-μία
Κι όταν πια ο δρόμος πίσω σου
κάθε φορά που σηκώνεις το πόδι, στο τέλος κάθε βήματος,
τυλίγεται ρολό, σαν χαλί, και μπροστά σου δεν βλέπεις
γιατί δεν σε ενδιαφέρει να δεις
Κι όταν πια η έμφυτη ορμή σου να πετάξεις
και ν' ανέβεις σ' εκείνο το μικρό κομμάτι γαλάζιου ουρανού
-για να περάσεις από μέσα του και να βγεις στο αποπάνω φως-
σ' έχει ανεβάσει μέχρι εκεί
τόσο που αρκεί ένα τελευταίο φτερούγισμα για να ξεπροβάλει
το κεφάλι σου και να λουστεί παντοτινά στο φως
Κι όταν πια δεν "περιμένεις" τίποτα
γιατί ξέρεις πως τίποτα δεν "υπάρχει"
Κι όταν πια έχεις γνωρίσει την Αγάπη
που σε κάνει να μην φοβάσαι πια την απώλεια
την απώλειά της
την απώλεια της Αγάπης
την απώλεια αυτού που δεν υπάρχει

τότε είσαι ελεύθερος

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2020

26 Φεβρουαρίου 2020

Γραμμένο για την γυναίκα που με έφερε στον κόσμο αυτό
 -την κατ' ευφημισμό "μάνα μου"


Αυτή η ημερομηνία έρχεται ως το Μεγάλο Κλικ στο μυαλό και στην καρδιά μου.

Το κείμενο δεν γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής. Γράφτηκε εν ψυχρώ και μετά από 11 χρόνια σκληρής ψυχανάλυσης.

Ταμείο στην έξοδο.

Μια ζωή εισέπραττες, μια ζωή είχες λαμβάνειν, μια ζωή ανικανοποίητη, μια ζωή αναποδιά και άρνηση. Μια ζωή οπισθοδρόμηση, κακεντρεχιά, κουτσομπολιό και στενή καρδιά -το χειρότερο απ' όλα. Μια ζωή με την πίστη ότι η ζωή και οι άνθρωποι μόνο σου χρωστάνε αλλά και τη σιγουριά ότι θέλουν μόνο το κακό σου ή τα λεφτά σου. Δεν χάρισες ποτέ τίποτα σε κανέναν με ολόκληρη την καρδιά σου. Με τη μισή και λιγότερη. Και πάντα το χτύπαγες μετά. Θυμάσαι την ιστορία με τον ζητιάνο και τα παπούτσια που του χάρισαν;

Δεν κατάφερες να προχωρήσεις ούτε μισό βήμα. Σε τίποτα. Έκανες βήματα μόνο προς τα πίσω.

Α, και μεγάλους σταυρούς.

Έκανες μεγάλο κακό και στους τρεις μας.

Δεν αγάπησες τίποτε άλλο παρά το χρήμα.

Τα παιδιά σου απλώς τα γέννησες και τα επωμίσθηκες -αφού δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς.

Δεν έχει σημασία που άλλοι "αποφάσιζαν" για εσένα. Αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι μια ολόκληρη ζωή.

Εσύ, ΤΙ έκανες;

Την ζωή που σου δόθηκε ΤΙ την έκανες; Θυμάσαι μήπως την παραβολή των ταλάντων; Εκεί ειπώθηκαν όλα. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω.

Σκληρές αλήθειες -πράγματι- για εμάς. Αλλά έτσι ήταν και είναι.

Εγώ υπήρξα και είμαι ένας άνθρωπος λάτρης της αλήθειας και υπέρμαχός της -με κάθε κόστος.

Δεν πίστευα πως θα έλθει μια τόσο σκληρή στιγμή -μάλλον "λογοτεχνικά" αντιμετώπιζα την πιθανότητα έλευσής της. Αλλά, να που ήλθε. Και πια δεν υπάρχει γυρισμός. Η χολή σου ξεχείλισε από παντού. Και δεν είναι πόνος. Και δεν είναι η ματαιωμένη ζωή σου. Και δεν είναι αρτηριοσκλήρυνση. Είσαι στρεβλό κύτταρο. Κατασκευαστικό χαρακτηριστικό σου.

Δεν μπορούσα πια να κάνω τίποτε άλλο ανθρωπίνως δυνατό. Έκανα μέχρι και πράγματα ανθρωπίνως "αδύνατα". Αλλά όσα έζησα, όσα άκουσα, όσα βίωσα με έφεραν εδώ.

Δεν είμαι "κακός" άνθρωπος. Είμαι γεμάτος καλοσύνη, ενσυναίσθηση και συγχώρεση. Πόσες φορές, επειδή υπήρξα πολύ μαλακός με τους ανθρώπους, με είπαν "αρνί" και "μαλάκα". Δεν με πείραζε. Δεν μπορούσα παρά να είμαι συμπονετικός με τους ανθρώπους δίνοντάς τους πάντα ακόμη και από το υστέρημά μου.

Η εξίσωση της ζωής δεν είναι η εξίσωση του Αϊνστάιν.

Η εξίσωση της ζωής είναι: 
ΠΟΝΟΣ + ΦΟΒΟΣ = ΕΛΕΙΜΜΑ ΑΓΑΠΗΣ -ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ.

Ταμείο στην έξοδο.

Αντίο.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Είκοσι μία μέρες μετά


Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Αλλά δεν φοβάμαι πια.
Αφού το έκανε η Ελένη, μπορώ κι εγώ.
Και... πού ξέρεις;...


Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

Οι Ιππείς της Πύλου - Νίκου Καλογερόπουλου (απόσπασμα)


Τηλέμαχος:   Ό,τι μπορούμε κάνουμε, αδερφέ...
Mύρων:        Τηλέμαχε, ό,τι μπορούνε κάνουνε όλοι.
Eυήμερος:    Δε νομίζω. Άμα κάναμε όλοι αυτό που μπορούσαμε, ο κόσμος θα 'ταν
                   αλλιώς.

 ...και ο φίλος μου ο Νίκος μάς άφησε για άλλη μια φορά ξεκρέμαστους να ψάχνουμε ο καθένας να βρούμε τη δική του αλήθεια, τον δικό του "ήρωα".